اجزای دندان

 مینا : مینا به عنوان لایه محافظی برای عاج دندان محسوب می‌شود. مینا سخت ترین بافت بدن به شمار می‌رود که حدود ۹۷ درصد آنرا مواد معدنی تشکیل می‌دهد که عمدتا به صورت بلورهای هیدروکسی آپاتیت می‌باشند.

عاج : عاج دندان از مواد استخوانی تشکیل شده که رنگ آن متمایل به زرد است که قسمت عمده دندان را می سازد و لایه – ایست که بلافاصله پس از مینا شروع می شود و بدلیل داشتن مقدار بیشتر پروتئین و آب چگالتر ، از مینا است. عاج دندان دارای خلل و فرج بیشتر، نرم تر و در مقابل فساد و سائیدگی مستعدتر است.

روند پوسیدگی دندان :

مصرف مکرر غذاهای غنی از کربوهیدرات و شیرینی‌ها،PHدهان را پایین آورده و شرایط لازم برای رشد باکتری‌های پوسیدگی زا فراهم می‌گردد.  عدم رعایت بهداشت در کودکان به خصوص قبل از خواب ، امکان پوسیدگی دندان‌ها را افزایش می‌دهد؛ زیرا ترشح بزاق دهان در هنگام خواب کاهش می‌یابد و مواد شیرین مدت بیشتری روی دندان‌ها باقی می‌ماند.   هر چقدر دهان کودکان سریع‌تر با باکتری استرپتوکوک موتانس آلوده گردد، خطر ابتلا به پوسیدگی دندان‌ها در آینده افزایش می‌یابد.

کودکانی که دندان پوسیده دارند، دندان‌های آنها به نسبت سایر افراد بیشتر در معرض خطر قرار می‌گیرد.کاهش فلوراید سطح دندان‌ها نیز احتمال پوسیدگی دندان‌ها را افزایش می‌دهد.

مکانیزم عمل دهان شویه کودکان وی وان :

در واقع کنترل باکتری موتانس در دو مرحله انجام می‌شود : کنترل روند پوسیدگی با استفاده از دهان شویه کودکان و درمان ضایعات.  هدف از کنترل پوسیدگی ، کاهش تعداد باکتری‌ها در دهان کودک است . کنترل پوسیدگی با کاهش تعداد باکتری‌های فعلی و کاهش احتمال تهاجم باکتری‌های آینده همراه است که به این ترتیب هزینه‌های درمان کاهش می‌یابد. دهان شویه های کودکان ، با ترکیبی از فلوراید وستیل پیریدینیوم کلراید، استرپتوکوک موتانس را کاهش می‌دهند. فلوراید را می‌توان به تنهایی و یا در ترکیب بایک عامل ضدمیکروبی دیگر استفاده کرد.

استفاده از فلوراید تا ۳۸ درصد از پوسیدگی دندان‌ها جلوگیری می‌کند. برای جلوگیری از تهاجم باکتری‌ها باید دو بار در طول  روز از  دهانشویه های کودکان حاوی فلوراید استفاده شود.  محققان اعلام کردند که تنها دهان شویه های مؤثر بر روی پوسیدگی دندان،  دهان شویه های حاوی فلوراید و ستیل پیریدینیوم کلراید هستند که خاصیت ضدمیکروبی دارند.

فارماکولوژی فلوراید :

هر دو شکل سیستمیک و موضعی فلوراید، در پیشگیری از پوسیدگی دندان موثر است. اگر فلوراید به صورت خوراکی مصرف شود، تقریبا صددرصد آن در لوله گوارشی جذب می‌شود. جذب فلوراید به وسیله کلسیم، منیزیم و آهن مهار می‌شود. مصرف فلوراید به صورت دهان شویه، مقاومت دندان را نسبت به اسید افزایش می‌دهد و فعالیت باکتری‌ها را در دهان مهار می‌کند. نوشیدن آب حاوی فلوراید، قطره‌های فلوراید، آب‌نبات یا قرص حاوی این ترکیب، راه‌هایی برای بهره‌مندی از اثرات سیستمیک فلوراید هستند. مطالعات نشان داده‌اند که استفاده از فلوراید سیستمیک، پوسیدگی را تا ۶۰ درصد و فلوراید موضعی میزان آن را تا ۴۰ درصد کاهش می‌دهد.

مصرف زیاد فلوراید :

استفاده از میزان بالای فلوراید به شکل سیستمیک مشابه هر داروی دیگر عوارضی را در پی خواهد داشت، به ویژه در کودکان مصرف سیستمیک فلوراید باید با احتیاط باشد.

علائم مسمومیت حاد با فلوراید، تهوع، استفراغ، و درد شکم می باشد.

مسمومیت مزمن عبارت است از جذب مقادیر اضافی فلوراید در طی یک دوره درمانی.

فلوراید باعث کاهش بروز پوسیدگی در دندانهای شیری به میزان ۵۰-۴۰% و در دندانهای دائمی به میزان ۶۰-۵۰% می شود.

فلوراید باعث کاهش متابولیسم باکتری ها به خصوص گلیکوزید ها و همچنین با کاهش انرژی سطح دندان باعث کاهش چسبندگی پلاک میکروبی می گردد.